Μάνα προσεύχεται..

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Μάνα,απόψε πάω για δουλειά,είπε ο 27χρονος γιός στη μάννα του,ανοίγοντας με θόρυβο την πόρτα του σπιτιού.
Η μάνα,ακουμπισμένη στον νεροχύτη της κουζίνας της,ξαφνιάστηκε.Ακούμπησε  με τα χέρια της το πρόσωπό της,βεβαιώθηκε ότι είναι ξύπνια και άρπαξε γρήγορα-γρήγορα ένα μεγάλο κρεμμύδι κι άρχισε άσκοπα να το καθαρίζει....μα πρίν ακόμη ακουμπήσει το μαχαίρι στο κρεμμύδι,τα μάτια της είχαν βουρκώσει και το βλέμμα της θόλωσε...άφησε το μαχαίρι,ζούληξε το κρεμμύδι στα χέρια της και προσπάθησε να αντικρίσει κατάματα το γιό της που βρισκόταν ήδη δίπλα της.....η μάνα τάχασε....είδε ένα άλλο πρόσωπο στο πρόσωπο του γιού της που είχε καιρό να δεί...το πρόσωπό του έλαμπε και τα μάτια μου ήταν τόσο μα τόσο εκφραστικά...είχε χαρά,έλαμπε από χαρά το παιδί της.....δεν είχε κανένα ενδοιασμό ούτε φόβο για το ξεκίνημα του.....η μάννα με σπασμένη φωνή ίσα-ίσα που πρόλαβε και ψέλλισε,καλή αρχή,να προσέχεις,να χεις την ευχή μου και την ευχή της Παναγιάς.....ο γιός μάλλον δεν άκουσε όλα τα λόγια της,γιατί ήδη είχε φύγει τρέχοντας προς στη σκάλα για να πάει για δουλειά....η μάνα πήγε στα εικονίσματα και με δάκρυα χαράς,προσευχήθηκε για το νέο ξεκίνημα του παιδιού της......επιτέλους είδε το παιδί της χαρούμενο .......και δεν ήθελε να σκεφθεί τίποτα άλλο....όλα θα πάνε καλά,το ελπίζει και δε θέλει να παρακαλέσει γι αυτό....όλα θα πάνε καλά....επαναλαμβάνει κι απόψε και μοιράζεται τη χαρά της και τους προβληματισμούς της με τους φίλους της......προσπάθησε να μεγαλώσει όσο καλλίτερα μπορούσε τα παιδιά της....

ο μικρότερος ξεχώριζε.....ήταν άνετος από παιδί,έξυπνος,ετοιμόλογος.....άριστος μαθητής.....ξεχώριζε όπου πήγαινε......τα συγχαρητήρια πηγαίνανε στη μάνα που ταπεινά τα δεχότανε....το παιδί μεγάλωσε,με ευκολία πραγματοποίησε τα όνειρά του...φοίτησε σε πανεπιστήμιο της πρώτης του επιλογής,στην πρωτεύουσα,τέλειωσε κανονικότατα,προχώρησε σε μεταπτυχιακό σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας,υπηρέτησε στο  στρατό,έγινε αξιωματικός  και όταν απολύθηκε,άρχισε να ψάχνει για δουλειά......έστελνε βιογραφικά,πήγαινε σε συνεντεύξεις,άψογα ντυμένος ,σοβαρός και λιγομίλητος....έπαιρνε υποσχέσεις,έκανε όνειρα μαζί με τους γονείς του και πίστευε σ΄ ένα λαμπρό μέλλον.....οι μέρες περνούσαν,οι μήνες,τα χρόνια.......οι υποσχέσεις έμειναν υποσχέσεις,οι αναζητήσεις συνεχιζόταν και οι απογοητεύσεις ακολουθούσαν.....κάποτε,κάποιος υποψήφιος εργοδότης,του τηλεφώνησε και τον κάλεσε για συνέντευξη.....ταξίδεψε γύρω στα εκατό χλμ.με την χαρά της αναμονής για εύρεση εργασίας....ο εργοδότης του άνοιξε τα μάτια...τον συμβούλεψε να αλλάξει το βιογραφικό του,να γράψει ότι είναι απόφοιτος Λυκείου και ότι γνωρίζει ξένες γλώσσες....μ΄αυτή την αλλαγή,είχε πιθανότητες να προσληφθεί στην εταιρεία.....ο νεαρός δέχτηκε,η πρόσληψη δεν έγινε,αλλά ο νεαρός εξακολουθούσε να στέλνει τα δεύτερα βιογραφικά.....αναμονή στην αναμονή....ο νεαρός κλεινόταν στον εαυτό του,απέφευγε ερωτήσεις των γονιών,απέφευγε τους φίλους του,γινόταν σκοτεινός και σκεπτικός....η μάνα αγωνιούσε,ώρες-ώρες λύγιζε,κάποτε θύμωνε πολύ και δεν ήταν ικανή να συμπαρασταθεί στο παιδί της......το έβλεπε και πονούσε....έμενε σιωπηλή,απόμακρη....μα εξακολουθούσε να ελπίζει και να παρακαλεί το Θεό για αλλαγή....
ταυτόχρονα έψαχνε,ρωτούσε και ζητούσε.......υποσχέσεις πολλές από φίλους,γνωστούς,επιχειρηματίες.....άρχιζε η τουριστική περίοδος.....όλοι ζητούσαν σερβιτόρους με πτυχίο τουριστικής σχολής.....ο γιος έκανε αιτήσεις για βοηθός σερβιτόρου και μπήκε σε λίστα αναμονής.....ο καιρός περνούσε.....οι γνωστοί δεν είχαν ξεχάσει.....και μιά βραδυά σε μιά συντροφιά,κάποιος μιλά για μιά καινούργια δουλειά.......σεκιουριτάς στα ξενοδοχεία.....την επομένη αρχίζει ο αγώνας δρόμου για την άδεια του σεκιούριτι....η διαδικασία ήταν χρονοβόρα,ο εργοδότης σε αναμονή.....η μάνα έτρεξε,παρακάλεσε,ζήτησε να εκδοθεί η άδεια.....βρέθηκε δουλειά,έλεγε,μετά από τρία χρόνια ανεργίας....κι όλοι κατανοούσαν,από τον κατώτερο υπάλληλο μέχρι τον ανώτερο.....τελικά εμείς θα σωθούμε μεταξύ μας,με την αλληλοϋποστήριξη και την κατανόηση,αν πραγματικά το επιθυμούμε να σωθούμε....η άδεια εκδόθηκε σε χρόνο ρεκόρ,κι ο γιός απόψε πάει για δουλειά,5Ο χλμ.μακρυά από το σπίτι του,ωράριο 12-7π.μ. να φυλά τους ξέφρενους νεαρούς τουρίστες που διασκεδάζουν σε κέντρα νυχτερινά της περιοχής Μαλλίων  στην Κρήτη,που από κάποιο ρεπορτάζ δημοσιογράφου πρίν από χρόνια,πληροφορηθήκαμε,ότι σε ερώτησή τους  που βρίσκονται,απαντούσαν οι τουρίστες πάντα,ότι βρισκόταν στο Φαληράκι της Ρόδου....ο γιός βρήκε δουλειά και έχει χαρά......η μάννα ελπίζει,προσεύχεται και δεν αγωνιά....όλα θα πάνε καλά........

3 σχόλια:

Emelia είπε...

Όλα θα πάνε καλά! Από την ελπίδα στην πραγματοποίηση του ονείρου και ας μην ήταν το ωραιότερο όνειρο!

Μινωΐτισσα είπε...

Ευχαριστώ ολόψυχα τη βασίλισσα Ρεγγίνα και την πριγκίπισσα Εmelia.Η αληθινή Ρεγγίνα επιμελήθηκε την αντιγραφή της αγωνίας της μάνας,την εικονογράφηση και όλο τέλος πάντων το ντεκόρ και η Εmelia με εμψύχωσε....σίγουρα δεν είναι το ωραιότερο όνειρο και το μονιμώτερο.....η διάρκεια του είναι για δύο μήνες,μα είναι μιά αρχή,μιά διέξοδος στο αδιέξοδο...εύχομαι ολόψυχα κι άλλοι άνεργοι να βρούν μιά ευκαιρία....

Ρεγγίνα είπε...

Μαρία μου,
πρέπει να το πιστέψεις οτι όλα θα πάνε καλά.
Και όλα τα καλά θα βρούν το δρόμο και θαρθούν. Είναι καλό ότι καλό κι αν έρχεται, κι ας μην είναι όλο το καλό που χρειαζόμαστε. Ότι συμβαίνει συμβαίνει γιατί υπάρχει ένας τουλάχιστον καλός λόγος να συμβεί..
Σε φιλώ πολύ- πολύ..
Μ έρεσε τόσο πολύ η περιγραφή με το κρεμμύδι, ήταν τόσο ρεαλιστική, έκαιγε όπως το οξύ τα μάτια, και διεκίνησε όλα τα έγκατα ώστε να αναλυθούν σε διάπυρα Συναισθήματα..

Δημοσίευση σχολίου