Το Νησί

Σκηνικά από την ταινία που βασίζεται στο βιβλίο "Το νησί" της Βικτώρια Χίσλοπ.

 

Η συγγραφέας του έργου το Νησί που αναφέρεται βέβαια στην Σπιναλόγκα,τον τόπο του μαρτυρίου,λέγεται VICTORIA HISLOP και ζεί μόνιμα στην Ελούντα.

Τα σκηνικά είναι σε δρόμο του  Πάνω χωριού Ελούντας  και αναπαριστάνουν δρόμο της Σπιναλόγκας,η οποία τώρα λόγω έναρξης τουρισμού έχει επισκέπτες,ενώ στο πάνω χωριό υπάρχει ηρεμία....

Το εκκλησάκι είναι ο Αγιος Παντελεήμων,τα ξύλινα ήταν μπακάλικα και γενικά μαγαζιά των λεπρών,το σπίτι μου καλύφθηκε για τις ανάγκες του έργου και η πόρτα καθώς και άλλα είναι αυθεντικά.........

Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ’ να μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη, η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλειμμένο νησί της Σπιναλόγκας στην πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της....

Ο πόλεμος, η αγάπη, η τραγωδία και η δύναμη ψυχής συνθέτουν τον κεντρικό ιστό του βιβλίου και πάνω σ΄ αυτόν κινείται όλη η μυθιστορηματική αφήγηση της Βικτόριας Χίσλοπ που - χωρίς να έχει καμία σχέση με την Ελλάδα- καταπιάστηκε με το νησί της Σπιναλόγκας στην Κρήτη και μάλιστα την πολύ ενδιαφέρουσα περίοδο κατά την οποία ήταν ακόμη «ζωντανή» η κοινωνία των λεπρών. Η ιστορία αυτού του μικρού νησιού της κέντρισε τόσο την προσοχή που ασχολήθηκε εκτενώς με αυτό και με το θέμα της λέπρας και μάλιστα δόμησε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα πάνω σ΄ αυτή τη βάση.
Και μάλλον καλά έκανε αφού της απονεμήθηκε το βρετανικό βραβείο του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα για το 2007, το βιβλίο κυριάρχησε για 24 βδομάδες στο Βρετανικό τοπ 10 και οι πωλήσεις του ξεπέρασαν ήδη τα 850.000 αντίτυπα, ενώ τα δικαιώματά του πουλήθηκαν σε 17 χώρες.

Η έντονη δράση, τα δυνατά συναισθήματα, τα βαθιά κρυμμένα οικογενειακά μυστικά, το άρωμα της Ελλάδας κατά τη γερμανική κατοχή και η ιδιαιτερότητα του θέματος της κοινωνίας των λεπρών κάνουν «αόρατα» σχεδόν κάποια αρνητικά στοιχεία της αφήγησης, αλλά και διάφορες ιστορικές ανακρίβειες και καθιστούν την ανάγνωση εξαιρετικά «ευχάριστη». 
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις  εκδόσεις "Διόπτρα"

Έχουν αρχίσει ήδη τα γυρίσματα  και θα συνεχιστούν όλο το καλοκαίρι....

Το τελευταίο ταξίδι

 

Αρματώστε την μπρατσέρα'Δεν ακούτε,΄το λαγκεμένο των σειρήνων τραγούδι   με κρένει. Ανάλαφρο στα φτερά των αγέρηδων ταξιδεύει. Μη μου μιλάτε,μη.Το τραγούδι των σειρήνων μονάχα θέλω ν΄ακούω να με τρελαίνει.Δεν ξέρω για πού με καλεί,μα ωστόσο ψυχώνει κι είναι,θαρρώ,η ύστατη πρόκληση,που με βία προλαβαίνω.    Αρματώστε την μπρατσέρα,σας λέω. Γυαλίστε τους μπρούντζους να λάμψουν και υψώστε κάτασπρα πανιά και την τρέλα παντιέρα  στο μεσαίο κατάρτι,να τη δέρνει η αρμύρα κι ο πελαγίσιος αγέρας κι η Παναγιά στην πλώρη μου ας αγρυπνάει
κατάμονη και ασυντρόφιαστη απ΄΄αλλη έγνοια εξόν απ΄τη δική μου.
Αλλο ταξίδι δε μου απομένει να κάνω.Λοιπόν,Αρματώστε την μπρατσέρα,σας λέω' Το δίχως άλλο σαλπάρω με το πρώτο φως της ημέρας.Κανένα εφόδιο δε θα πάρω μήτε πυξίδα κι όπου με βγάλει ο θυμός του πελάγου. Θέλω η δίψα για το άγνωρο να πυρπολεί την ψυχή μου.Κι εκείνο το τραγούδι το ασίγαστο,το λάγνο των σειρήνων να με τρελαίνει.  

Ηρακλής Βουλγαράκης <Από ανέκδοτη ποιητική συλλογή\

Κάτι πάντα μένει..

 

Χειμωνιάτικο,μουντό ,απόγευμα Σαββάτου ,κάθομαι μπροστά από τα θολά τζάμια του παραθυριού μου στο ισόγειο και κοιτώ απέναντι......ευτυχώς βλέπω ακόμη ουρανό  και μια μοναχική γέρικη ρογδιά που έχει κλαδιά ασύμμετρα και κάποια ξερά ρόγδια που μένουν εκεί πεισματικά παρά τη βροχή,το κρύο και τον αέρα που τα πολεμούν.....Κάποτε το ισόγειο ήταν μια τεράστια λουλουδιασμένη αυλή με χίλια χρώματα και αρώματα από τα λουλούδια και τα άνθη των οπωροφόρων δένδρων......αγιόκλημα,γιασεμί,βασσίλισσες,βιγκόνιες,τριανταφυλλιές,γαρυφαλιές,καντιφέδες,βασιλικούς,ωραίο φύλλο,ρογδιές,μπουρνελιές,μουσμουλιές και μια κληματαριά που ήταν η πέργκολα της αυλής..........κι απέναντι ήταν  ένα μεγάλο περιβόλι που είχε για περίφραξη πλήθος αναρριχώμενων φυτών που ευωδίαζαν.........και κάπου στη γωνία ένα πηγάδι απ΄όπου πέρναμε όλη η γειτονιά νερό,όταν η βρύση της αυλής είχε στερέψει,κάτι που συνέβαινε συχνά....πέρασαν τα χρόνια και το περιβόλι έγινε ένα ορθογώνιο,γωνιακό οικόπεδο,πανάκριβο κι απρόσιτο.........Κάποτε αγοράστηκε και άρχισε να κτίζεται.......τότε ήμουνα αρκετά μεγάλη,είχα αποκτήσει παιδιά και όταν άνοιξαν τεράστιους λάκκους για τα θεμέλια,κυριάρχησε στη γειτονιά ο  ο φόβος και ο τρόμος για την ακεραιότητα των μικρών παιδιών μας.....το χτίσιμο προχωρούσε και όταν τα παιδιά μου πήγαιναν στο Δημοτικό ήταν μια ημιτελής οικοδομή....εκεί παίζανε πόλεμο,κρυφτό,κυνηγητό,κλέφτες κι αστυνόμους,ποδόσφαιρο,μπάσκετ κλπ.....ο χώρος είχε μετατραπεί σε παιχνιδότοπο και σημείο αναφοράς για τους φίλους που στην έκθεση τους,στο σκέπτομαι και γράφω,έγραψαν με πολλή λατρεία πόσο ωραία έπαιζαν στη μισοτελειωμένη οικοδομή που ευχόταν να αργήσει να τελειώσει.......αλλά δυστυχώς, έγραψαν η οικοδομή τελείωνε και γινόταν πολύ ωραία σπίτια.....τώρα έχει μείνει μόνο η ρογδιά.......με λιγοστά ξερόρογδια...που κάποτε ήταν κόκκινα,ζουμερά,ζηλευτά. με αμέτρητα σποράκια,τόσα όσα και τα χρόνια της γειτονιάς .....τόσα όσα και τα χρόνια τα δικά μου,μόνο η μαζί με τα χρόνια των γονιών και των γειτόνων που έστησαν τη γειτονιά,τόσα σποράκια όσο και οι μνήμες αυτής της γειτονιάς που μετράει τρεις γενιές και οδεύει προς την τέταρτη......ευτυχώς που έχει μείνει ακόμη η ρογδιά που έχει εκτός από ξερόρογδια και αμέτρητα κλαδιά για να ξαποσταίνουν που και που κάποια περαστικά σπουργίτια........'

Λουλούδια της ψυχής

Bạn Có Biết

View more presentations or Upload your own.

Ευχές

Καλή Χρονιά σ όλους..!

Δίδυμοι

 

Η καλή μου φίλη Αναίδα και υπομονετική δασκάλα μου στον μαγικό κόσμο του υπολογιστή μου πρότεινε να κάνω μία ανάρτηση με θέμα την τυχαία γνωριμία μας και τη φιλία που διατηρείται ακόμη και μέχρι σήμερα.Συμφώνησα μαζί της διότι θέλω να δώσουμε ένα μήνυμα.Πολλές φορές γνωρίζουμε ανθρώπους σε διάφορες περιπτώσεις,όπως σε εκδρομές,συλλόγους,σεμινάρια κλπ. τους οποίους ξεχνάμε αμέσως μόλις λήξει ο σκοπός της συνάντησης μας και της κοινής εμπειρίας που ζήσαμε  για λίγες μέρες,ειδικά αν τα άτομα αυτά ζουν σε διαφορετικές πόλεις απ΄' μας.Μου έχει συμβεί πολλές φορές να γνωρίσω ανθρώπους σε σεμινάρια ,σε εκδρομές κλπ.με τους οποίους άλλοτε διατήρησα μία χλιαρή επικοινωνία που μοιραία με το πέρασμα του χρόνου,έσβησε και άλλοτε μία τέλεια αδιαφορία παρά τις αμοιβαίες υποσχέσεις για συνέχεια της γνωριμίας.Αυτός είναι ο κανόνας πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις.Δείχνουμε φιλικοί,διαχυτικοί,ευχάριστοι όσο είμαστε μαζί για κάποιο σκοπό και μετά γινόμαστε απόμακροι,κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας και στις ανασφάλειες μας.Στην περίπτωση της Αναίδος και της Μινωίτισσας  υπήρξε η διαφορά.Μία αίτηση για συμμετοχή σε συνέδριο σχετικό με το επάγγελμά μας και η έγκρισή της από την Δ/νση  των Υπηρεσιών΄μας ήταν η αρχή.Απρίλιος 2004.Μία δύσκολη περίοδος για μένα,με μία μάννα ημικατάκοιτη και δύο παιδιά,φοιτητές στην Αθήνα ,που λαχταρούσαν την παρουσία της μάνας τους για να  τους απαλλάξει έστω και για λίγο από τις καθημερινές τους ασχολίες με το μαγείρεμα και όχι μόνο.Αυτό ήταν ισχυρό κίνητρο για να καλύψω τις ενοχές μου ως προς την μητέρα μου. Άλλα κίνητρα ήταν ,χωρίς βεβαίως να θεωρηθώ γραφική,η ανάγκη μου για ανανέωση των γνώσεων μου,καθώς και η πεποίθηση ότι είχα κάθε δικαίωμα να προσφέρω στον εαυτό μου λίγες μέρες απόδρασης από την δύσκολη καθημερινότητα μου.Βρέθηκα  να προχωρώ στην αίθουσα του συνεδρίου λίγα λεπτά πριν την ώρα έναρξης του,από ανατολικά προς δυτικά.....στην αντίθετη κατεύθυνση ερχόταν η Αναίδα.Περπατούσε με περηφάνια με σκέρτσο,με χάρη και καθώς ήταν ντυμένη με γαλάζια χρώματα και χαμογελαστή,έμοιαζε με ουράνια παρουσία........κάποτε συναντηθήκαμε,ήμασταν οι πρώτες συμμετέχοντες του συνεδρίου,επιβεβαιώσαμε το σκοπό άφιξης μας εκεί,και άρχισαν οι πρώτες συστάσεις....Η Αναίδα από την Κέρκυρα,η Μίνωίτισσα  από που άλλου,από την Κρήτη....αμφότερος ενθουσιασμός για την ομορφιά των νησιών μας.....σπουδές στην ίδια σχολή με  διαφορά Ι0 χρόνων και μία ανηφορική επαγγελματική καριέρα....είπαμε και για τα παιδιά μας κλπ και έτσι πέρασε γρήγορα η ώρα...κατέφθασαν και οι τυπικοί στην ώρα τους και οι καθυστερημένοι και το σεμινάριο έπρεπε να ξεκινήσει.Η Αναίδα και η Μινωίτισσα καθόταν δίπλα-δίπλα. Κάθισαν κι άλλα άτομα κοντά μου που προερχόταν από τον ίδιο εργασιακό χώρο και την ίδια πόλη.Το σεμινάριο είχε πολλές βιωματικές ενότητες .Γι΄αυτό θεώρησε καλό ο διοργανωτής του να ξεκινήσει με βιωματικό τρόπο γνωριμίας.Είπε να χωριστούμε σε ζευγάρια να μιλήσουμε για τον εαυτό μας και στη συνέχεια να βγει καθένας και να κάνει τις συστάσεις όχι του εαυτού του,αλλά του άλλου προσώπου.Ενθουσιαστήκαμε και θεωρήσαμε τους εαυτούς μας έτοιμους.....Θυμάμαι με πολλή περηφάνια ανήγγειλα την Αναίδα και τον ενθουσιασμό των υπόλοιπων μελών για το όμορφο νησί της. Ήταν δε η μοναδική Κερκυραία.....Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου ανακαλύπταμε κάποια κοινά ενδιαφέροντα,αλλά λόγω της πίεσης του χρόνου και των πολλών συμμετεχόντων δεν είχαμε καιρό για περαιτέρω σε βάθος συζητήσεις.......Αυτό που θυμάμαι και γελάω,ήταν η αγάπη και των δύο μας στους καφέδες......Στο τέλος του συνεδρίου,στη καθιερωμένη δεξίωση,γνώρισα την κόρη της και ενθουσιάστηκα  από την ομορφιά της.....κάναμε  και μία βόλτα στην Ερμού ....κι αυτό ήταν......Επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας με χιλιάδες υποσχέσεις για συνέχεια  της γνωριμίας με όλους τους συμμετέχοντας που ήσαν όλοι εξαιρετικά άτομα......Όλοι χαθήκαμε....κι εγώ πρώτη.....η Αναίδα μου τηλεφωνούσε κάποτε-κάποτε....δεν θυμάμαι λεπτομέρειες,αλλά θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια κάποια τηλεφωνήματα που με άγγιξαν συναισθηματικά .....Παραμονή Πρωτοχρονιάς,η οικογένεια μου και κάποια ανίψια μου από  Αθήνα καθόταν στο γιορτινό τραπέζι.....και μόλις άλλαξε ο χρόνος και ανταλλάσσαμε ευχές,δέχομαι μήνυμα στο κινητό μου....Ευχές από την Κερκυραία,λέω στην παρέα και ειλικρινά συγκινήθηκα.....η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά που λένε....αυτές τις ώρες μόνο οι καλοί φίλοι και οι συγγενείς σε σκέπτονται......έτσι η Κερκυραία μπήκε νοερά στην παρέα μας,διότι έπρεπε να αναφέρω ποια είναι και πως γνωριστήκαμε.........τώρα που το γράφω ειλικρινά συγκινούμαι.......Ήρθε το 2005......Πολύ δύσκολη χρονιά......γιατί έφυγε η μητέρα μου.....δεν είχα  αναφέρει τίποτε για το θάνατό της,διότι πίστευα διότι αυτό βίωνα από τον κύκλο μου,ότι δηλ.η μητέρα μου καλώς έφυγε στα 90 της και δεν πρέπει να στεναχωριέμαι.....θυμάμαι το τηλεφώνημα της Αναίδας που έγινε ξαφνικά μετά από καιρό......Ένοιωσα ότι με καταλαβαίνει.....μου μιλούσε κατευθείαν στην καρδιά και εγώ για πρώτη φορά άφησα τον εαυτό μου να εκδηλωθεί και έκλαψα γιατί πράγματι το είχα ανάγκη και δεν μου το επέτρεπαν.............Τότε πείστηκα πως αξίζει πράγματι η φιλία μαζί  της,διότι έχει καθαρή καί άδολη ψυχή,ακούει και συμπαρίσταται  στα προβλήματα των άλλων καλοπροαίρετα και αβίαστα.......η επιθυμία μου να τη συναντήσω  μπήκε μέσα στα σχέδια μου.....και πριν προλάβω να πάω στο πανέμορφο νησί της μετά από τις αλλεπάλληλες προσκλήσεις της,ήρθε η μοίρα να μας φέρει τόσο κοντά......το 2007 οι υποχρεώσεις της την έφεραν στην Κρήτη και ιδιαίτερα στην πόλη μου......η Αναίδα έμεινε για λίγο,αλλά η πανέμορφη κόρη της  για έναν χρόνο περίπου.....ήταν  τόσο δυναμική και σταθερή η παρουσία της στο λίγο  χρόνο που τη φιλοξένησα που με εντυπωσίασε....στις  επί μέρους συζητήσεις μας ανακαλύπταμε πολλά κοινά στοιχεία......στις πιο μακρόχρονες παρεούλες με την κόρη της,ανακαλύψαμε κάτι  ακόμη πιο κοινό......ήμασταν γεννημένες την ίδια μέρα,τον ίδιο μήνα αλλά με διαφορά 10 χρόνων......

Γειτονιές που αγάπησα

Εν αναμονή της νέας μου μετ΄εμποδίων απόδρασης  στην πρωτεύουσα, έρχονται  στην μνήμη μου οι συχνές ,ολιγοήμερες αποδράσεις  που όφειλα να κάνω  και που με γέμιζαν ικανοποίηση και  χαρά. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη γι' αυτό που έζησα.....είχα ελευθερία, χρόνο, καλή διάθεση και καθώς αισθανόμουνα ότι η απόδραση αυτή είχε περιορισμένη χρονική διάρκεια, αξιοποιούσα την κάθε στιγμή ώστε να νοιώθω ότι  έχω πλούσιες και άφθονες εμπειρίες..........Η  ολιγόλεπτη  καθημερινή μου βόλτα στην περιοχή Μέτς που έζησα δύο χρόνια περίπου ,μου έγινε πλέον καθημερινή συνήθεια......η απόλυτη θέα που απλωνόταν μπροστά μου με την Ακρόπολη και τον Λυκαβητό, αναγκαία συνήθεια.......το τοπίο κάθε φορά μου φαινόταν και πιο συναρπαστικό, ήταν όμως πάντα διαφορετικό, ανάλογα με την ώρα και βέβαια τον καιρό........Θυμάμαι κάποια δροσερά φθινοπωρινά πρωινά να με μαγεύει η θέα του Παρθενώνα, καθώς ήταν λουσμένος με το αττικό καθαρό ηλιακό φως κάτω από  το γαλάζιο του ουρανού ,το ίδιο και ο Λυκαβητός.......η εικόνα ήταν θεϊκή και άθελα μου αισθανόμουνα την ανάγκη να προσφέρω ύμνους στο Θεό  αρχικά για να θυμηθώ και τις ανάγκες μου μετά και να ζητήσω την παρέμβαση Του καθώς και  του μεγαλομάρτυρα Γεωργίου............ με αίσθημα αυτάρκειας  επέστρεφα .......για να επανέλθω μετά από κάποιες ώρες.......αυτή η πρωινή μου βόλτα αντικαθιστούσε την καθημερινή συνήθεια μου στο σπίτι μου στην επαρχία, να ανοίγω τα παραθυρά μου, μόλις ξυπνούσα και να κοιτώ τον ουρανό...στην επιστροφή είχα πάντα θέα τον Υμηττό......ψηλός, γκρίζος, άχαρος με προσγείωνε στην πραγματικότητα και στην καθημερινότητα.......άσε πού ήταν και συννεφιασμένος πολλές φορές με κάτι γκριζόμαυρα σύννεφα που με φόβιζαν......μέχρι να διαλυθούν........Απέφευγα να βλέπω μπροστά μου τον Υμηττό και το τέλος του δρόμου και κοιτούσα δεξιά και αριστερά.......όλο και κάτι ανακάλυπτα.......από καιρό είχα δει  ένα διαφορετικό μαγαζί  με είδη δώρων και παιχνιδιών θάλεγα, που ήταν βγαλμένο από κάποιο παραμύθι.......ο δρόμος ανηφορικός  με κούραζε λίγο και για να χαλαρώσω,  έβαζα στοίχημα αν το μαγαζί  αυτό θα ήταν σήμερα κλειστό ή ανοιχτό.......το λάτρεψα αυτό το μαγαζί  διότι ασκούσε μία ανεπανάληπτη γοητεία......ήταν μικρό, απέριττο, χαμηλοτάβανο και δίπατο με εσωτερική ξύλινη σκάλα που γινόταν αόρατη από τα πολλά και περίεργα στολίδια που βρισκόταν στα σκαλοπάτια της.......βρισκόταν στην 'ερημιά' όπως  πολύ σωστά ομολόγησε η ιδιοκτήτρια του μετά τη γνωριμία μας, αλλά έδινε χαρά σε μικρούς και μεγάλους με τα ασυνήθιστα δώρα και όχι μόνο....δεύτερο δεκαπενθήμερο του Νοεμβρίου ήταν φορτωμένο με χριστουγεννιάτικα στολίδια.......η παρουσία των οποίων ήταν αισθητή από μακρυά διότι στόλιζαν το πεζοδρόμιο, όταν το μαγαζί ήταν ανοιχτό......αν ήταν κλειστό, όλα ήταν μέσα σε απόλυτη θέα από το δρόμο και σε ταξίδευαν στο όνειρο....τα πρωινά συνήθως το μαγαζί  ήταν κλειστό.....είχε στην μία από τις δύο βιτρίνες που έμοιαζαν με διάπλατα ανοιχτά παράθυρα παλιάς μονοκατοικίας, ένα ανοιχτό βιβλίο που φωτιζόταν  από το χαμηλό φως μιας πανέμορφης λάμπας και εκεί έγραφε το ωράριο λειτουργίας του.......λίγες ώρες καθημερινά.......άλλο ένα κομμάτι  της γοητείας του.......είχε σίγουρα λίγους ,αλλά εκλεκτούς πελάτες........προτιμούσα το κατάστημα κλειστό.....η παρουσία μου στις βιτρίνες του δεν ήταν ενοχλητική σίγουρα σε κανένα, αλλά σε υπερθετικό βαθμό η παρατηρητικότητά μου διεισδυτική.......το μαγαζί αυτό με οδηγούσε σε έναν παραμυθένιο κόσμο.....ένοιωθα σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων......είχε τόσα  πολλά μισάνοιχτα σεντούκια απ΄όπου έβγαιναν  απίθανες φιγούρες ,ονειρικές, χαρούμενες........υπήρχαν σε φυσική μορφή και σε υψηλή αισθητική, άγγελοι  με κατάλευκα, πελώρια φτερά ,σε στάση προσευχής. Κρατούσαν  στα χέρια τους ένα μικρό κατάλευκο αναμμένο κεράκι που έφεγγε ένα μικρό τετράδιο με νότες......    και με τα χείλη μισάνοιχτα, έψελναν  ύμνους στο Θεό.......πιο πέρα ήταν σε φυσική μορφή το κοριτσάκι με τα σπίρτα και με το θλιμμένο χαμόγελο και λίγο πιο μέσα ο παπουτσωμένος γάτος και ότι άλλο υπάρχει στα  διαχρονικά παραμύθια.........ξέροντας πλέον το ωράριο λειτουργίας του  καταστήματος  επιδίωκα να περάσω τις ώρες που θα ήταν ανοιχτό.......όλες οι φιγούρες στο πεζοδρόμιο........σε προκαλούσαν να διαλέξεις    ......η γνωριμία μου με την ιδιοκτήτρια του μαγαζιού 'μοάτσο' με ξάφνιασε....οι... πανέμορφες κούκλες με την αγγελική μορφή και όλα τα υπόλοιπα σε φυσικό μέγεθος δεν ήταν για πώληση. Προς πώληση ήταν τα μικρά είδη δώρων,   έτσι έπρεπε να είναι......το διαφορετικό μαγαζί που    σε οδηγεί στο όνειρο έπρεπε να είναι εκεί με όλα στολίδια του............