Μάνα προσεύχεται..

Μάνα,απόψε πάω για δουλειά,είπε ο 27χρονος γιός στη μάννα του,ανοίγοντας με θόρυβο την πόρτα του σπιτιού.

Η μάνα,ακουμπισμένη στον νεροχύτη της κουζίνας της,ξαφνιάστηκε.Ακούμπησε  με τα χέρια της το πρόσωπό της,βεβαιώθηκε ότι είναι ξύπνια και άρπαξε γρήγορα-γρήγορα ένα μεγάλο κρεμμύδι κι άρχισε άσκοπα να το καθαρίζει....μα πρίν ακόμη ακουμπήσει το μαχαίρι στο κρεμμύδι,τα μάτια της είχαν βουρκώσει και το βλέμμα της θόλωσε...άφησε το μαχαίρι,ζούληξε το κρεμμύδι στα χέρια της και προσπάθησε να αντικρίσει κατάματα το γιό της που βρισκόταν ήδη δίπλα της.....η μάνα τάχασε....είδε ένα άλλο πρόσωπο στο πρόσωπο του γιού της που είχε καιρό να δεί...το πρόσωπό του έλαμπε και τα μάτια μου ήταν τόσο μα τόσο εκφραστικά...είχε χαρά,έλαμπε από χαρά το παιδί της.....δεν είχε κανένα ενδοιασμό ούτε φόβο για το ξεκίνημα του.....η μάννα με σπασμένη φωνή ίσα-ίσα που πρόλαβε και ψέλλισε,καλή αρχή,να προσέχεις,να χεις την ευχή μου και την ευχή της Παναγιάς.....ο γιός μάλλον δεν άκουσε όλα τα λόγια της,γιατί ήδη είχε φύγει τρέχοντας προς στη σκάλα για να πάει για δουλειά....η μάνα πήγε στα εικονίσματα και με δάκρυα χαράς,προσευχήθηκε για το νέο ξεκίνημα του παιδιού της......επιτέλους είδε το παιδί της χαρούμενο .......και δεν ήθελε να σκεφθεί τίποτα άλλο....όλα θα πάνε καλά,το ελπίζει και δε θέλει να παρακαλέσει γι αυτό....όλα θα πάνε καλά....επαναλαμβάνει κι απόψε και μοιράζεται τη χαρά της και τους προβληματισμούς της με τους φίλους της......προσπάθησε να μεγαλώσει όσο καλλίτερα μπορούσε τα παιδιά της....

ο μικρότερος ξεχώριζε.....ήταν άνετος από παιδί,έξυπνος,ετοιμόλογος.....άριστος μαθητής.....ξεχώριζε όπου πήγαινε......τα συγχαρητήρια πηγαίνανε στη μάνα που ταπεινά τα δεχότανε....το παιδί μεγάλωσε,με ευκολία πραγματοποίησε τα όνειρά του...φοίτησε σε πανεπιστήμιο της πρώτης του επιλογής,στην πρωτεύουσα,τέλειωσε κανονικότατα,προχώρησε σε μεταπτυχιακό σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας,υπηρέτησε στο  στρατό,έγινε αξιωματικός  και όταν απολύθηκε,άρχισε να ψάχνει για δουλειά......έστελνε βιογραφικά,πήγαινε σε συνεντεύξεις,άψογα ντυμένος ,σοβαρός και λιγομίλητος....έπαιρνε υποσχέσεις,έκανε όνειρα μαζί με τους γονείς του και πίστευε σ΄ ένα λαμπρό μέλλον.....οι μέρες περνούσαν,οι μήνες,τα χρόνια.......οι υποσχέσεις έμειναν υποσχέσεις,οι αναζητήσεις συνεχιζόταν και οι απογοητεύσεις ακολουθούσαν.....κάποτε,κάποιος υποψήφιος εργοδότης,του τηλεφώνησε και τον κάλεσε για συνέντευξη.....ταξίδεψε γύρω στα εκατό χλμ.με την χαρά της αναμονής για εύρεση εργασίας....ο εργοδότης του άνοιξε τα μάτια...τον συμβούλεψε να αλλάξει το βιογραφικό του,να γράψει ότι είναι απόφοιτος Λυκείου και ότι γνωρίζει ξένες γλώσσες....μ΄αυτή την αλλαγή,είχε πιθανότητες να προσληφθεί στην εταιρεία.....ο νεαρός δέχτηκε,η πρόσληψη δεν έγινε,αλλά ο νεαρός εξακολουθούσε να στέλνει τα δεύτερα βιογραφικά.....αναμονή στην αναμονή....ο νεαρός κλεινόταν στον εαυτό του,απέφευγε ερωτήσεις των γονιών,απέφευγε τους φίλους του,γινόταν σκοτεινός και σκεπτικός....η μάνα αγωνιούσε,ώρες-ώρες λύγιζε,κάποτε θύμωνε πολύ και δεν ήταν ικανή να συμπαρασταθεί στο παιδί της......το έβλεπε και πονούσε....έμενε σιωπηλή,απόμακρη....μα εξακολουθούσε να ελπίζει και να παρακαλεί το Θεό για αλλαγή....

ταυτόχρονα έψαχνε,ρωτούσε και ζητούσε.......υποσχέσεις πολλές από φίλους,γνωστούς,επιχειρηματίες.....άρχιζε η τουριστική περίοδος.....όλοι ζητούσαν σερβιτόρους με πτυχίο τουριστικής σχολής.....ο γιος έκανε αιτήσεις για βοηθός σερβιτόρου και μπήκε σε λίστα αναμονής.....ο καιρός περνούσε.....οι γνωστοί δεν είχαν ξεχάσει.....και μιά βραδυά σε μιά συντροφιά,κάποιος μιλά για μιά καινούργια δουλειά.......σεκιουριτάς στα ξενοδοχεία.....την επομένη αρχίζει ο αγώνας δρόμου για την άδεια του σεκιούριτι....η διαδικασία ήταν χρονοβόρα,ο εργοδότης σε αναμονή.....η μάνα έτρεξε,παρακάλεσε,ζήτησε να εκδοθεί η άδεια.....βρέθηκε δουλειά,έλεγε,μετά από τρία χρόνια ανεργίας....κι όλοι κατανοούσαν,από τον κατώτερο υπάλληλο μέχρι τον ανώτερο.....τελικά εμείς θα σωθούμε μεταξύ μας,με την αλληλοϋποστήριξη και την κατανόηση,αν πραγματικά το επιθυμούμε να σωθούμε....η άδεια εκδόθηκε σε χρόνο ρεκόρ,κι ο γιός απόψε πάει για δουλειά,5Ο χλμ.μακρυά από το σπίτι του,ωράριο 12-7π.μ. να φυλά τους ξέφρενους νεαρούς τουρίστες που διασκεδάζουν σε κέντρα νυχτερινά της περιοχής Μαλλίων  στην Κρήτη,που από κάποιο ρεπορτάζ δημοσιογράφου πρίν από χρόνια,πληροφορηθήκαμε,ότι σε ερώτησή τους  που βρίσκονται,απαντούσαν οι τουρίστες πάντα,ότι βρισκόταν στο Φαληράκι της Ρόδου....ο γιός βρήκε δουλειά και έχει χαρά......η μάννα ελπίζει,προσεύχεται και δεν αγωνιά....όλα θα πάνε καλά........

Δίχτυα από παλιά δαντέλα: Τη λένε Δόνα..

Το κείμενο αυτό προέρχεται από: Δίχτυα από παλιά δαντέλα http://anemondixtia.blogspot.com/#ixzz1Sa7ImF8n
Η φίλη μου Ρεγγίνα, μου επέτρεψε να φέρω κι εδώ στο σπίτι μου, τη Δόνα..

Τη λένε Δόνα.

Από το : Αηδόνα. 

Εκεί βρέθηκε και μετοίκησε στην Ερείκουσα στα χέρια της Σταυρούλας Κατέχη.

Η Σταυρούλα είναι η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου "Ερείκουσα".

Η Σταυρούλα βρήκε τη Δόνα στην Αηδόνα,  το 2005, όταν δεν είχε όνομα..

Όταν  ήταν ένα μικρούλι ανώνυμο χελωνάκι που έπεσε στο μονοπάτι, με απαλό τρυφερό καβούκι, ανυπεράσπιστο, φοβισμένο. Έτρεμε η καρδούλα του. 

Το  στέγασε προστατευτικά μέσα στα χέρια  της, και στην καρδιά της.

Ένοιωσε τη χελωνίτσα ζεστή μες την παλάμη της και δεν την άφησε ποτέ. 

Της έδωσε όνομα,  την έκανε δική της, την εξημέρωσε, όπως ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού και το τριαντάφυλλο, κι ας μην ήταν τόσο δυνατή σαν την αλεπού ούτε τόσο εύθραυστη όσο το τριαντάφυλλο.

Είναι η Δόνα του σπιτιού τους. 

Είναι υιοθετημένη κι αγαπημένη.

Είναι εξημερωμένη.

 Η Σταυρούλα είναι δυνατή γυναίκα  με ηγετική προσωπικότητα, αντοχές στα δύσκολα, δυναμική, που δεν αφήνει περιθώρια στο συναίσθημα να ξεχειλίσει.

Εκτός ίσων αν  βρεθεί η Δόνα στο μονοπάτι της, ή αν  τύχει στο δρόμο της ο Πεπίτο, το πληγωμένο ταχυδρομικό περιστέρι.. 

Τότε ξεχειλίζει η Τρυφερότητα.. 

Αμέσως οργανώνει άγρυπνη φροντίδα με απαράμιλλη μεθοδικότητα.

Η Στοργή της είναι ορμητική, όσο η αποφασιστικότητά της.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

«Τι σημαίνει «εξημερώνω»;» (...) «Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς"». «Δημιουργώ δεσμούς;» «Βέβαια», είπε η αλεπού. «Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δεν σ' έχω ανάγκη. Και δεν μ' έχεις ανάγκη ούτε κι εσύ. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Όμως, αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...» «Αρχίζω να καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω ότι με έχει εξημερώσει...» «Μπορεί», είπε η αλεπού. (...) Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι πλήττω λιγάκι. Αλλά αν μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα 'ναι σα φωτισμένη απ' τον ήλιο. θ' αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα 'ναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους. Τ' άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ' τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ' την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα 'ναι θαυμάσια, αν μ' εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο στα στάρια...» Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκηπα: «Σε παρακαλώ ...εξημέρωσέ με!», είπε. (...) Έτσι ο μικρός πρίγκηπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: «Α!» είπε η αλεπού... «θα κλάψω». «Εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκηπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ' εξημερώσω». «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!» «Κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.» Μετά πρόσθεσε. «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ' αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.»( Απόσπασμα από το "Μικρό Πρίγκιπα" του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξιπερύ - Antoine de Saint-Exupery - Le petit prince).

Δίχτυα από παλιά δαντέλα: Τη λένε Δόνα..

Συμμετέχω στο παιχνίδι..!

Συμμετέχω στο παιχνίδι που συνεχίζει η Ρεγγίνα που συνεχίζει η Χαρά που συνεχίζει και που συνεχίζει..!
Αυτό που θα επιθυμούσα πολύ είναι μία βόλτα στo Λιστόν και ένα ζεστό καπουτσίνο με πολύ κουβέντα με την Ρεγγίνα.....oνειρεύομαι αυτή τη γλυκειά συντροφιά και αρχίζω....απάντηση στην
1η ερώτηση....
σ΄αυτά τα μαγαζιά έχω να πάω κάτι χρόνια...προτιμώ τα παραδοσιακά καφενεία .....
2η ερώτηση,
στην ντουλάπα μου έχω εδώ και χρόνια ένα δαντελένιο,λευκό γιλέκο,χειροποίητο απο τα χέρια της μητέρας μου,που δεν μου κάνει πλέον και δεν έχω αποφασίσεί ακόμη που θα το χαρίσω.....3η ερώτηση....
πιστεύω πως οι άλλοι δε γνωρίζουν τον κακό ευατό μου γιατί τον κρύβω από ντροπή......όσοι μ΄έχουν ανακαλύψει,μου είπαν με μισόλογα ότι είμαι σκέτη φρίκη....
4η ερώτηση....
ειλικρινά θα ήθελα ένα ταξίδι στην ΚΕΡΚΥΡΑ.
5η ερώτηση....
τι άλλο θέλει ο δίδυμος.....καφέ με γάλα.....6η ερώτηση...
θλίψη,απογοήτευση,τέντωμα νεύρων και αντοχών.
7η..
δεν ξέρω,δεν απαντώ.
8η...
παλιομοδίτικο....δένομαι συναισθηματικά με τα ρούχα μου...ιδίως μ΄αυτά που μου κάνουν δώρο,αγαπημένα πρόσωπα.
9η ερώτηση...
οι τυχεροί μου αριθμοί είναι δύο,το έξι και το επτά...τώρα αν σας κάνω ανάλυση,θα πείτε,τυχαίο.....
ιοη ερώτηση...
κολύμπι και παρέα....ιιη..καμμία ενοχή....ότι κάνω πιστεύω ότι το θέλω και το δικαιούμαι.....
ι2η...
δε γνωρίζω,δεν απαντώ...
13η..
σ αυτή τη φάση της ζωής μου που έχω πολύ θυμό,πιστεύω στη δύναμη του χρήματος και μόνο σ΄αυτήν δυστυχώς.......16η
δεν έχω φαντασία...
17.....
ήλπιζα ότι ελπίζω και μέχρι σήμερα...
χίλια ευχαριστώ γλυκειά μου πριγκίπισσα.

Απουσία

Μέσα στην απρόσμενη και ξαφνική χιονιά της άνοιξης,έφυγε μια κυρία πλήρης ημερών,μια πραγματική αρχόντισσα,η τελευταία γειτόνισσα  μας.....ο θάνατός της,λογικός και αναμενόμενος......μας μάζεψε όλους εκεί στο σπίτι της.....μιά χούφτα ανθρώπους.....όλοι γείτονες δεύτερης γενιάς  και τα παιδιά μας.....γείτονες τρίτης γενιάς.........ήταν και κάποιοι συγγενείς της.......όλοι μαζί ......γύρω της  και όλοι κοιταζόμασταν στα μάτια και αναπολούσαμε τα χρόνια που ζήσαμε κοντά της και τις εμπειρίες μας από την παρουσία της......ήταν η πρώτη κάτοικος της γειτονιάς......ήρθε μαζί με τους γονείς της που έκτισαν τη μοναδική μονοκατοικία στην περιοχή.....ζούσε με τα μεγαλύτερα αδέλφια της που σταδιακά  έφευγαν ακολουθώντας τη μοίρα τους κι΄εκείνη εκεί να περιμένει τη δική της τη σειρά για να αποκατασταθεί οικογενειακά......την ίδια εποχή,κάποιοι άλλοι έκτιζαν το σπίτι τους μαζί με την οικογενειακή τους ευτυχία........δίπλα στη μονοκατοικία,παραδίπλα,απέναντι ,έτσι ώστε σιγά-σιγά να σχηματιστεί μια γειτονιά......

κι ενώ περίμενε τη δική της μοίρα,η μοίρα την έταξε να παρακολουθεί τις ζωές των γειτόνων της,είδε τους γάμους των γονιών μας,τις γεννήσεις μας,το μεγάλωμά μας.Παρακολουθούσε τα παιχνίδια μας,τις ζαβολιές μας,τα πειράγματά μας,τις φιλίες μας.Πότε-πότε γελούσε μελαγχολικά,άλλοτε μας συμβούλευε και μας μιλούσε πάντα με ηρεμία  και οι κουβέντες της ήταν συνετές και σοφές......τη σεβόμασταν πολύ όπως και οι γονείς μας.Αφοσιωμένη στις υποχρεώσεις των οικογενειών των αδελφών της ,δεν είχε περίσσιο χρόνο για άσκοπες καθημερινές επισκέψεις στα σπίτια των γειτονισσών της.Δεν έκανε επισκέψεις,αλλά σαν αρχόντισσα που ήταν δεχόταν επισκέψεις.....η βεράντα του σπιτιού της ήταν ο μαγνήτης της γειτονιάς....θυμάμαι κάθε απόγευμα,τα καλοκαίρια,να ανοίγει τη βαριά πόρτα του σπιτιού της,να πλένει και να σφουγγαρίζει τη βεράντα και μετά να κλείσει πάλι τη πόρτα της.Η πόρτα της και τα παράθυρά της ήταν κλειστά,τόσο χρόνο όσο χρειαζόταν να φορέσει το καλοραμμένο φόρεμά της,να βάλει τα κατούνια της,να φτιάξει τα μαλλιά της,να δροσιστεί με ελαφρύ άρωμα για να βγάλει την καρεκλίτσα της στην πεντακάθαρη βεράντα με τα λαμ[ερά πλακάκια και να αγναντεύει τη γειτονιά....

Hταν επιλεκτική στις συντροφιές της......προστάτευε τον εαυτό της....είμαι μόνη έλεγε συχνά.....αν η παρέα την ενοχλούσε,άλλαζε διάθεση,προσποιόταν ότι είχε δουλειά και κλειδωνόταν στο σπίτι της...αυτό βέβαια συνέβαινε σπάνια,διότι οι γειτόνισσες τη σεβόταν και δεν τη στεναχωρούσαν.....τα χρόνια περνούσαν.....όσο μεγάλωνε,επιζητούσε διακριτικά κάποια βοήθεια για πληρωμή λογαριασμών,συμβουλή για επισκευή μικροσυσκευών.Πάντα γενναιόδωρη,μας φίλευε μ΄ένα φρέσκο φρούτο ή λαχανικό από τον κήπο της......έζησε τους θανάτους των γονιών μας,τους θανάτους των αδελφών της,τους γάμους  κάποιων παιδιών μας.....και συμμετείχε με ανάλογα αισθήματα όπως ο στενός μας συγγενής......τα χρόνια περνούσαν.....ήταν εκεί,πάντα παρούσα.....η απουσία της μας ανησυχούσε......συνηθίσαμε σιγά-σιγά να βλέπουμε τις περισσότερες  ώρες της ημέρας τα πορτοπαράθυρά της κλειστά.....αν το βράδυ δεν άναβε το φως,ανησυχούσαμε και της κτυπούσαμε την πόρτα.....ποτέ δεν παραπονιόταν ότι δεν είναι καλά...είμαι κουρασμένη,έλεγε συχνά και συνηθίζω να πλαγιάζω......τη φρόντιζαν περιστασιακά τα ανήψια της και όταν της πρότειναν να αλλάξει κατοικία,αρνήθηκε πεισματικά....είπε,έχω τη γειτονιά,δεν πάω πουθενά.....έτσι έγινε...έδωσε παραγγελία αν ένα πρωίνό δεν ανοίξει τα παράθυρά της,να νοιαστούν γι΄αυτήν.....έτσι έγινε....όπως ακριβώς το είχε πεί.....ένα πρωινό ζήτησε βοήθεια...είχε πέσει στο πάτωμα,είχε γλιστρήσει στα πανέμορφα πλακάκια του σπιτιού της,λερωμένα από λιβάνι,που καθώς συνήθιζε να θυμιάζει και΄έτσι όπως δε έβλεπε ,το λιβάνι της έπεφτε κάτω....αυτό ήταν...η αρχή του τέλους...η αρχή του γολγοθά της.....μεταφέρθηκε στο  Νοσοκομείο.....ήμουνα εκεί...κάθε πρώι την χτένιζα και τη δρόσιζα με κολώνια.....και πόσο το χαιρόταν...μ΄ευχαριστούσε.....και τα βράδυα μας αποζητούσε...φώναζε τις γειτόνισσες,μία μία χωριστά....πρόλαβε και μας ευχαρίστησε,μας έδωσε ευχές ,γύρισε στο σπίτ της και ασφαλής πιά....που ήταν στο κρεβάτι της...άφησε και τη τελευταία της πνοή......πήγαμε όλοι εκεί....μια φούχτα άνθρωποι που την αγάπησαν και μας αγάπησε......έφυγε....έμεινε η μονοκατοικία με τα κλειστά πορτοπαράθυρα......η τελευταία αξία της γειτονιάς......

Ροζ τριαντάφυλλα

Του επιτέθηκε για να του κλέψει την τυρόπιτα!

Του επιτέθηκε για να του κλέψει την τυρόπιτα!



Του έκλεψε την τυρόπιτα πριν... τη δαγκώσει!

Του έκλεψε την τυρόπιτα μέσα από το στόμα! Το απίστευτο περιστατικό συνέβη παραμονή των Χριστουγέννων στα Λιοντάρια και καταδεικνύει την κατάσταση εξαθλίωσης στην οποία βρίσκονται πλέον χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι φθάνουν στο σημείο να κλέψουν για την επιβίωση τους.

Ο Ηρακλειώτης δεν μπορούσε να πιστέψει ότι του επιτέθηκε κάποιος με κίνητρο την τυρόπιτα που μόλις είχε αγοράσει. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε να δει τα χαρακτηριστικά του νεαρού, ο οποίος με …ταχυδακτυλουργικές κινήσεις άρπαξε την τυρόπιτα.

Δυστυχώς και στην πόλη του Ηρακλείου έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των ανθρώπων που καθημερινά ψάχνουν τους κάδους των απορριμμάτων ή καιροφυλαχτούν έξω από ταβέρνες και εστιατόρια προκειμένου να προλάβουν να μαζέψουν τα αποφάγια από τα τραπέζια των θαμώνων.

Παραμονή των Χριστουγέννων θαμώνες γνωστής ταβέρνας στην πόλη του Ηρακλείου περιήλθαν σε αμηχανία όταν νεαρός Έλληνας έτρεξε πάνω από τραπέζι που μόλις είχε αδειάσει για να φάει τα αποφάγια.
Από την πείνα του μαζί με ένα κομμάτι κρέας, «έτρωγε» και το κορδόνι της μπλούζας του. Συγκλονισμένος θαμώνας προσφέρθηκε να του κάνει το τραπέζι, ο νεαρός όμως αρνήθηκε και έφυγε βιαστικά, κουβαλώντας στα χέρια και στις τσέπες του τα αποφάγια της παρέας που είχε αναχωρήσει λίγο πριν.
Είναι εικόνες που «σφίγγουν» την καρδιά και είναι πλέον απόλυτα ενσωματωμένες με την καθημερινότητα μας. Η πείνα και η εξαθλίωση έχουν «χτυπήσει» κόκκινο.

Οικονομικοί μετανάστες αλλά και ντόπιοι. Ρυπαροί, αποστεωμένοι αδιαφορούν για τα βλέμματα οίκτου ή αποτροπιασμού. «Βουτούν» στους κάδους, αναζητώντας κάποιο φαγώσιμο για να ξεγελάσουν την πείνα τους.

Ένα απρόσμενο Χριστουγεννιάτικο δώρο!

Πιστεύω πως η απογοήτευση σκοτώνει τη φιλία με σύμμαχο τη σιωπή και τον αμείλικτο χρόνο.Και να που ξαφνικά, σε ανύποπτο χρόνο ,μία τυχαία συνάντηση που θα μπορούσε να είχε διακριτικά αποφευχθεί και από τις δύο πλευρές,έφερε τη μεγάλη ανατροπή......η συνάντηση ήταν απρόβλεπτη διότι και οι δύο θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει να βρεθούν την ίδια στιγμή,στον ίδιο χώρο για τον ίδιο σκοπό.'ομως επέλεξαν και οι δύο μαζί με άλλους πολλούς,γνωστούς ή άσχετους μεταξύ τους και μεταξύ μας,να αποχαιρετίσουμε κάποιον κοινό γνωστό........η στιγμή ιερή,παντού σιωπή......και οι δύο παλιές παιδικές φίλες να στέκουν πλάι πλάι από επιλογή με σφιγμένα χείλη και μισκόκλειστα μάτια......η φιλία είχε διακοπεί.....είχαμε κοινώς απομακρυνθεί από επιλογή......είχαμε γνωρίσει τον κόσμο στην ίδια γειτονιά,τον ίδιο χρόνο και είχαμε πάμπολες κοινές εμπειρίες από το παιχνίδι στη γειτονιά,στο σχολείο,στις συντροφιές και στις επιλογές των νέων φίλων που έμπαιναν στη ζωή μας.....είμασταν ίδιες μα τόσο διαφορετικές....στην όψη...και προπάντων στο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο......όμως η φιλία μας ήταν δυνατή......έρχόταν στο σπίτι μου για να έχει αποκλειστικότητα τη συντροφιά μου και εγώ λαχταρούσα να βρεθώ στο πολυτελές σπίτι της για να έχω όχι μόνο τη συντροφιά της,αυτή την θεωρούσα δεδομένη,αλλά και των μεγαλύτερων αδελφών της που ήταν χαρισματικά κορίτσια ,πρότυπά μου.....έτσι κυλούσαν τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια......έπειτα οι δρόμοι μας χώρισαν,έγιναν παράλληλοι....μα η φιλία,φιλία........συναντιόμασταν συχνά και μιλούσαμε για τις ζωές μας.......κάποιες φορές δε μιλούσαμε,κρατούσε συντροφιά η μια στην άλλη,έχοντας μαζί μας ένα κέντημα ή ένα πλεκτό.......δεχόμασταν τη διαφορετικότητα που υπήρχε ανάμεσα μας και δεν είχαμε καθόλου μυστικά.........τα χρόνια περνούσαν....οι υποχρεώσεις μεγάλωναν......εμείς μεγαλώναμε.....αλλάξαμε σπίτια,γειτονιά και χαθήκαμε........τα μεγάλα γεγονότα της ζωής μας.....τα μάθαινε η μία για την άλλη από τη στήλη των κοινωνικών θεμάτων της τοπικής εφημερίδας......κάποια τηλεφωνήματα που ακολουθούσαν μετά τα γεγονότα,ήταν τηλέφωνα για παράπονα,για κάλυψη ενοχών κλπ....μέχρι που έγινε η έκρηξη......περίμενε η μία ,την κίνηση μάτ,όπως λένε,η οποία από αμέλεια δεν έγινε......υπήρξε πολύ παράπονο και απόρριψη....που σκότωσε τη φιλία.....η σιωπή δεν είναι χρυσός ανάμεσα σε ανθρώπους που νοιώθουν προδομένοι ,τα θέλω,τα μπορώ,τα χρειάζομαι,είναι απαραίτητα ανάμεσα σε φίλους.........πόσο πληγωμένες ήμασταν και οι δύο που απουσιάζαμε από σημαντικά γεγονότα στη ζωή της μιάς ή της άλλης......η ειλικρίνεια,η συγγνώμη και το ελαφρύ δάκρυ που έσταζε από τα μάτια μας,έσωσε τη φιλία........ήταν το καλλίτερο χριστουγενιάτικο δώρο που έχω πάρει τα τελευταία χρόνια της ζωής μου......